El Chachani

Beste mensen,

Sinds woensdag 3 september zit ik Arequipa, de stad waar ik in 2006 Spaans leerde en zodoende nog een aantal mensen kende. Arequipa ligt op ruim 2300 meter hoogte en omdat de stad relaxed is, wilde ik hier wat langer blijven. De omgeving bestaat uit hooggebergte en leent zich prima voor een aantal mooie tripjes, waarover later meer. Alle dagen is het stralend zonnig en maximaal 22 graden, ´s nachts is het koel. In tegenstelling tot bij jullie staat het zonnetje hier dagelijks hoger aan de hemel. Vanaf begin november staat de zon ´s middags vrijwel loodrecht boven Arequipa, maar dit terzijde.

Na de oase van Huacachina ben ik met een Engelsman en een Ier naar Nazca gegaan. Daar zijn we gelijk doorgegaan naar het vliegveld om een vlucht te boeken over de beroemde Nazcalijnen. Dit zijn hiërogliefen die de Nazcacultuur op de bodem van de woestijn tekenden. Deze zijn alleen vanuit de lucht te bezichtigen. Van tevoren geloofde ik het wel een beetje, maar met z'n drieën was het goedkoper, dus ging ik ook maar mee. Zoals verwacht was het een typisch tripje voor de foto´s, die niet eens goed gelukt zijn omdat ik kotsmisselijk werd door het gedraai in het vliegtuigje (om de tekeningen te kunnen zien). ´s Avonds zijn we met z´n drieën naar een presentatie over de Nazcalijnen geweest, wat wel heel interessant was. Er bestaan allerlei theoriën over de lijnen, maar kort samengevat is het nog steeds een groot raadsel hoe en vooral waarom men die tekeningen en lijnen heeft aangelegd.

Diezelfde avond zijn we met een luxe nachtbus naar Arequipa gegaan, waar we ´s ochtends vroeg aankwamen. Hostel geboekt, geslapen en ´s avonds afgesproken met Regina (die ik ook uit Nederland ken), wat weer erg gezellig was. De dagen erna vooral veel uitgeweest met allerlei mensen. O.a. met de Limburgse Aukje die Nederlandse les geeft op de talenschool aan kinderen van Peruaans-Nederlandse stellen. De talenschool is overigens verkast. Het vertrouwde café Boulevard is nu een winkeltje met toeristische prullarie. De school zit nu bij het reisbureau, even verderop in de straat. Maar goed, tijden veranderen en Arequipa is ook wel veranderd vond ik. Het is een stuk drukker met de auto´s (vnl. taxi´s) dan 2,5 jaar geleden, en dat is goed ruikbaar, want van katalysators hebben ze hier nog niet gehoord. De uitlaatgassen sloegen behoorlijk neer op m´n keel. Ook lopen nu overal toeristen, ondanks dat het hoofdseizoen is afgelopen. Herkenbaar aan hun lengte, afritsbroek en flesje water zie je ze al van verre aan komen struinen. In januari 2006 waren dat er veel minder, en liep ik nog met gevoel rond Arequipa persoonlijk ´ontdekt´ te hebben. Het toerisme in (zuid) Peru groeit echt gigantisch en dat maakt het gevoelsmatig toch iets minder exclusief.

Na het weekend voelde ik me een aantal dagen niet zo lekker. Ik had last van droge hoest, m´n buik en vooral m´n slokdarm. Omdat het slikken op een gegeven moment zo zeer deed, kon ik nauwelijks meer eten. Mijn (immer aanwezige) hongergevoel verdween ook en wat ik at kotste ik er meestal weer uit. Diverse pillen gehaald bij de farmacia maar het leek allemaal niet zo te baten. Ik had geen koorts maar ik was liever twee dagen goed ziek geweest, want dit was echt een ramp. Ondanks dat ik nergens zin in had, ben ik er overdag nog wel op uit geweest.

Dinsdag 9 september ging ik downhillbiken vanaf de Chachani, de 6075 meter hoge berg naast de vulkaan El Misti (5825 m), waaraan Arequipa ligt. De start was op 4800 meter hoogte en we eindigden op zo´n 2350 meter. De totale fietsafstand was zo´n 35 km. Ondanks mijn training in Sauerland was het best heavy en niet ongevaarlijk door de vele (onverwachte) hobbels op het pad. Ik ging samen met een Engels stel die een stuk langzamer reden dan ik, maar we hadden regelmatig stops om de groep weer bij elkaar te krijgen. Het laatste stuk naar Arequipa was over asfalt, waarbij we snelheden van tegen de 50 haalden. Langs de open vuilstortplaatsen reden we de buitenwijken van Arequipa in, waarbij we dicht bij elkaar met de gids voorop bleven rijden, i.v.m. met de zwerfhonden die ons agressief blaffend tegemoet kwamen. Nu werd ook duidelijk waarom we knie/kuitbeen beschermers omhadden! Uiteindelijk moe maar voldaan en onder het stof terug bij het hostel afgezet.

Woensdagavond ging ik eten met mijn oud huisgenote Evy en haar vriend Tom, die hier 3 maanden rondreizen en van wie ik wist dat ze gelijk met mij in Arequipa waren. Was erg gezellig ondanks dat ik door m´n keelpijn bijna niks at (rest van de lasagne op straat weggegeven). Daarna gingen we Peru - Argentinië kijken (1-1) samen met nog drie Nederlanders, waarvan er eentje 7 maanden in Pisco had gewerkt als vrijwilliger in de wederopbouw na de aardbeving. Bijzonder verhaal, hij ging in eerste instantie heen om een paar weken helpen, maar had het gevoel dat hij móest blijven, en bleef uiteindelijk 7 maanden. Nu wil hij helemaal niet meer terug naar Nederland (waar hij een goede baan had), omdat hij zich hier veel nuttiger en gelukkiger voelt. Degene die hier inspiratie uit wil op doen kan zijn verhalen lezen op: http://markhelmink.waarbenjij.nu/

Het afgelopen weekend heb ik rustig aan gedaan, vanwege m´n keel die nog steeds zeer deed. Overdag wel dingen gedaan, maar ´s avonds ontbrak het me steeds aan zin om erop uit te gaan. Veel geslapen maar nog steeds weinig honger. Ik mag me van geluk prijzen met mijn reserves aan knuffelvet, waarop mijn lichaam de laatste dagen kon teren.. Zondag voelde ik me eindelijk wat beter, ondanks dat ik pas om 15.00 uur uit bed kwam (bleek later erg nuttig). ´s Middags met Aukje wat wezen drinken en ´s avonds besloot ik dat ik maandag de Chachani wilde beklimmen. Dus om 20.00 uur nog even langs het reisbureau om te horen of er een groep was. Die was er, twee Zwitsers zouden gaan. Die wilden het echter in 1 dag doen, terwijl er normaal een nacht nodig is voor acclimatisatie. Ik had niet getraind en was nog amper grote hoogtes gewend (behalve het mountainbike tripje). Iedereen met verstand van bergbeklimmen zou me voor gek hebben verklaard, maar ik had m´n zinnen er op gezet. Ik wilde maandag de Chachani beklimmen en dat het in één dag was, vond ik wel prima want ik slaap toch niet op 5300 meter...

Dus die avond outfit gepast bij het reisbureau (broek, fleesh, jas, muts), spullen bij elkaar gezocht (hoofdlampje, pikhouweel, crampones) en chocoladerepen, water en een of ander cocadrankje gekocht. Diezelfde nacht om 0.00 uur werd ik opgehaald.. In de auto getracht te slapen maar dat lukte echt niet, vanwege de onverharde wegen met ontelbare haarspeldbochten. Na ruim 3 uur(!) hobbelen waren we op 5100 meter hoogte, konden de extra kleren (-5 C) aan en konden we starten: de gids Ivan, twee Zwitserse berggeiten en een hoestende Sander. De twee Zwitsers fietsen overigens in 15 maanden van Alaska naar Zuid Chili, over zo´n 20.000 km. Ze begonnen in juni in Angorage en zitten nu dus al in Peru, maar vanaf nu beginnen ze behoorlijk af te wijken van de snelste route (Pan American Highway).

Enfin, na ruim een uur klimmen waren we op het basiskamp op 5300 meter hoogte. Daar hebben in een tent cocathee gedronken en wat reepjes gegeten. Tegen zonsopgang (5.20 uur) klommen we verder omhoog. We moesten een pas over van 5600 meter, waarna nog een heel traject volgde langs allerlei bergwanden, om bij de hoogste top van de Chachani te komen. Ik trok het heel slecht, en dacht geen moment dat ik de top ooit zou bereiken. Maar we gingen verder, langs allerlei bergrichels met sneeuw, waarbij ook de grampones ondergebonden moesten worden (ijzeren onderbinders met prikkers voor houvast in sneeuw en ijs). De Zwitsers hadden dit duidelijk vaker gedaan en konden het zelf. Bij mij moest de gids aan het werk. Hele stukken stegen we maar beetje bij beetje, af en toe daalden we zelfs, waar ik van baalde omdat we het ook allemaal nog weer terug moesten lopen.. Ondertussen scheen het zonnetje en het uitzicht was fantastisch. Ook al zou ik top niet halen, het landschap op deze manier is zo apart. Die bergen hier zijn zo immens groot en uitgestrekt.

Toen de grampones weer afkonden haakte één van de Zwitsers af. Dit gaf mij weer moed om nog even door te gaan. Ik liep steeds achter en de rest moest regelmatig op mij wachten, maar op zich had ik niet echt last van de hoogte, behalve een wel erg snel kloppend hart en tinteling in m´n vingers als ik de grond aanraakte en last van mijn evenwicht. Eten gaat sowieso nauwelijks, water drinken beetje bij beetje. Ik beleefde alles in een roes, zoals ik kende van mijn andere bergbeklimervaringen. Maar op een gegeven moment ging het stabiel. De grampones moesten weer ondergebonden en hele stukken legden we af over de ´paadjes´ die gevormd waren in het ijs langs de berghellingen. De pikhouweel was voor extra grip en voor eventuele uitglijers (daar moest je niet aan denken als je naar beneden keek).

Uiteindelijk zou het nog anderhalf uur naar de top zijn, en toen besloot ik om door te gaan. Het laatste stuk was een kleine 200 meter klimmen door het grint. Om half 12 bereikten we de 6075 meter hoge top van de Chachani. Vanaf hier kon je zelfs de Stille Oceaan zien liggen als een blauwe streep boven de woestijn, en aan de andere kant wolkenpartijen boven het regenwoud van de Amazone. Ik was enorm blij, maar de top van een berg bereiken is één ding, er moest ook nog afgedaald worden. Dat zou nog ruim 3 uur duren, waarbij ook steeds weer die ellendige grampones onder gebonden moesten worden. Ik zat nog dieper in m´n roes. Het enige wat je op zo´n moment wilt is afdalen en ´er zijn´, maar er zaten ook nog vervelende klimmetjes tussen.

Enfin, het is een wonder dat ik de top heb gehaald gezien mijn voorbereiding (geen) en ik was intens gelukkig toen we de auto bereikten (ik was toen 24 uur wakker). We kregen een colaatje en toen moesten we nog 3 uur hobbelen richting Arequipa, waar we rond zonsondergang aankwamen (17.30). Bij m´n hostel aangekomen gedouchd en al m´n kleren afgespoeld want alles zat onder het stof. Uur of 7 ging ik ´even´ in bed liggen, met het idee om daarna te gaan eten, maar ik werd 2 uur ´s nachts wakker.. Toen doorgeslapen tot 7 uur, 2 mokken cocathee gedronken en daarna tot 12 uur geslapen. Vandaag rustig aan gedaan en Mexicaans gegeten. Maar echt trek heb ik vreemd genoeg nog steeds niet.

Enfin, komende dagen zijn mijn laatste in Peru. Donderdag vertrek ik als het goed is naar Bolivia. Zaterdag doe ik intrede in het appartement in La Paz voor de periode van 3 maanden vrijwilligerswerk aldaar. Ik ben erg benieuwd en heb er veel zin in. Tot zover het nieuws uit Peru. Nieuws uit Holanda is uiteraard altijd welkom!

Groeten, Sander